Zelfwaarneming

Zelfwaarneming

Iedereen kent het volgende verschijnsel : sluit je ogen en neem je voor om met je rechterwijsvinger het puntje van je neus aan te raken. Dat lukt doorgaans wonderwel. Hoe komt dat?

Je weet waar je vinger zich bevindt, waar je neus zich ophoudt en hoe je die twee bij elkaar brengt. Zonder je ogen te gebruiken welteverstaan.

Wonderlijk zou dit moeten zijn, immers je ziet niets en toch volvoer je de taak alsof je alles zag. Er moet dus behalve de zintuigelijke waarneming nog een andere zijn. Deze wordt zelfwaarneming genoemd, met een vreemd woord proprioceptie. Van proprio = zelf en ceptie van pakken.

Uiterlijk
“Als ik naar buiten ga, neem ik altijd een paraplu mee”. Wie dat van zichzelf zegt, beschrijft het eigen gedrag. Beschrijft iets dat iedere buitenstaander ook kan constateren. Die persoon loopt altijd met een paraplu buiten.

Voor velen houdt de waarneming op dit punt op. Uitspraken die daarbij horen zijn: ” Meten is weten.” of “Wij zijn ons brein.” Toch is dit niveau pas het eerste. De noodzakelijke eerste stap. Wie zich volledig definieert in het eigen gedrag stopt hier.

Motivatie.

Je kunt ook vragen:” Man, de zon schijnt, waarom neem je een paraplu mee?” Het antwoord op die vraag kan alleen komen van de persoon die de paraplu meeneemt. Dat kan zijn:

“Dat doe ik nu eenmaal, daar denk ik niet over na” of “Mijn vader deed dat ook altijd”. Of : “Mijn moeder zei altijd: Beter mee verlegen dan om verlegen” of: “Ik liet hem eens een keer thuis en op de terugweg begint het me toch te regenen. Ik kwam doornat thuis aan. Ik heb me voorgenomen dat gebeurt me nooit meer. Sindsdien neem ik altijd een paraplu mee als ik ga wandelen.”

Nu niet alleen een constatering van feiten of beschrijving van uiterlijk gedrag, maar ook wat iemand beweegt om dat gedrag te vertonen. Of liever wat iemand aangeeft over die beweging. Een vreemd woord voor “wat iemand beweegt”is motivatie. De motivatie kent iemand alleen maar zelf.

Wie ben ik?

Velen definieren zich uitsluitend in waarneembaar gedrag. Ik ben die en die, heb die en die naam, die en die baan .. die en die kinderen etc. Gedrag is dus: de hebben-kant. Maar de vraag luidt niet “wat heb ik?”maar wie ben ik. Het gaat bij deze vraag om zijn. En dat kan alleen worden gedefinieerd in zinnen als “Ik doe dit en dat vanuit die en die motivatie.”

Het antwoord op de vraag wie ben ik kan dus ook niet in astrologische termen worden uitgedrukt. Het bij voorbeeld niet luiden: Ik ben een steenbok. Want iemand heeft een horoscoop, heeft een sterrenbeeld, maar is geen horoscoop of sterrenbeeld. Net zo min als iemand een arts is of een brandweerman, net zo min is iemand een numerologische of astrologische formule.

Om te weten wie je bent, moet je jezelf kunnen waarnemen. Moet je je motieven kennen en bestuderen. Dat is een fantastische onderneming. Een van de pijlers van zowel de levensles als de levenstaak.

Anders gezegd: wie zichzelf niet waarneemt zal nooit welke les of taak dan ook achterhalen. En hieruit volgt weer dat een ander je niet kan vertellen wat je opgaaf of les is. Iemand anders kan hulpmiddelen aanreiken. De info op deze webstek geeft veel aanwijzingen. Wie aan de gang wil kan direct het gratis boek Leven kan je leren opvragen.

2 gedachten over “Zelfwaarneming”

  1. Ik zou graag het boek `leven kan je leren` opvragen.
    Verder vind ik dit een prima website; overzichtelijk en duidelijk met veel informatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *